bombelkowe wspominki...

Na szczescie wiosna przyszła powolutku. Bomy już od trzech ndni spacerujemy. W srode 15 minut wczoraj Pol godzinki a dzxis już cala godzina na powietrzu. Od razu mi się humor poprawia bo od tego siedzenia w domu cholery można dostać, zwłaszcza z braku powietrze, nie mówiąc o braku snu.

Minęły trzy tygodnie. Już przysypiam jak mały śpi – pomaga mi w tym niania z monitoringiem oddechu, bo na początku panicznie się bałam ze mały się przydusi i przestanie oddychać.  Teraz przysypiamy sobie razem w nocy miedzy karmieniami.

Zmora to kolki – ale chyba każde dziecko to ma, próbuje testować różne środki pomagające maluszkowi mniej się męczyć, ale ciężko idzie.  W dzień jeszcze jakoś łatwiej to przeżyć niż w nocy. Dzis było spokojnie, al. wczoraj cala noc miałam spacerniak po domu z małym na rekach. To jak gimnastyka niemalże.

Dzis tez po tylu miesiącach pierwszy raz odwiedziłam solarium. Może jak się trochę zabrazowię chętniej spojrzę na siebie w lustro. Pas nadal mnie meczy ale brzuch się wklęsa na szczęście. Tylko te kg nadal SA mimo diety i karmieniaL potrzebuje gimnastyki. Ale jeszcze chwile poczekam żeby rana przestala bolec.

I tak mija dzień po dniu. Mama mi pomaga i nie mogę narzekać. Bez niej byłoby mi bardzo trudno.  Dobrze ze ciepło się zrobiło i ze już coraz cieplej będzie. Może depresja mnie ominieJ